Home » Jongeren in de kerk

Category Archives: Jongeren in de kerk

Jongeren missen niets als ze niet naar de kerk gaan

En hier is weer een blog over jongeren in de kerk. Er broeide al iets in mij maar toen ik zaterdag 27 mei het stuk van Maarten Vogelaar las in het Nederlands Dagblad en daarop een preek hoorde over de Heilige Geest in het leven van christenen toen kwam het nadenken pas echt goed los. Ook de kleine gesprekjes die ik mag voeren met jongeren via de Christelijke Jonge Mannen gaven input voor dit blog.

Een poos geleden had ik een indringend gesprek met iemand die zich niet meer altijd aangesproken voelt in de kerk waarin wij beiden zitten. (meer…)

Advertenties

Je ideaal communiceren met jongeren in de kerk

Hoe houden we de kerk leuk voor jongeren? Hoe houden we het contact met jongeren? Hoe krijgen we jongeren gemotiveerd? Hoe bereiken we jongeren? Het zijn van die vragen die ook dit jaar weer helemaal hot zijn. En pas zag ik een blog die helemaal in mijn straatje past. Want er staat: je moet je ideaal communiceren met jongeren. (meer…)

Jongeren in de kerk: Wachten tot de preek voorbij is

Ben jij zo’n jongere die zondags zit te wachten tot de preek voorbij is? Of misschien val je zelfs in slaap?
Ik herinner mij een dienst waarin de dominee een aantal jongeren in de kerk letterlijk wakker schudde toen hij hun naam riep vanaf de preekstoel. Zelf zag ik de onrust bij de dominee toenemen en ineens sprak hij die jongens in de zijvleugel van de kerk aan. Gênant! vond ik het. Terwijl de oudere mensen die achter mij zaten het volkomen terecht vonden en er tijdens de collecte nog even heerlijk over doorspraken. Een blog over wachten in de kerk, wachten tot het leuk wordt. En wat tips om je wakker te schudden.

(meer…)

Nog zo’n vaag artikel

vermoeidheid en verveling in de kerk besprekenEn ja, nummer twee van het ‘tweeluik’ staat in het Nederlands Dagblad vandaag. Een artikel van Kees van Ekris met als titel: bespreek vermoeidheid en verveling in de kerk. Nou wat mij betreft is dit iets heel anders dan ik had verwacht toen ik las dat het zou gaan over vermoeidheid en verveling in de kerk. Het eerste artikel, daar had ik al vraagtekens bij. 

Maar dit tweede stuk is ook een raar stuk als je het mij vraagt. Ik moest ook dit stuk een paar keer lezen voor ik een beetje kon begrijpen waar het over gaat.(Ik denk so wie so dat het handiger is om leesbaar en begrijpelijk te schrijven als je wilt dat je begrepen wordt).

Verveling en vermoeidheid

Wat dacht jij dat de oorzaak zou zijn van de verveling en vermoeidheid? De lengte van de preek? De combinatie van saaie liederen met harde kerkbanken? Nee het komt door de kindernevendienstheologie die de schrijver samenvat met: jij bent ok en het wordt alleen nog maar beter.  Het lijkt erop dat kerkgangers en predikanten een theologie missen waarin gebeten moet worden. Tenminste, ik geloof dat hij dit schrijft. t Blijft een beetje vaag.

Programma’s helpen niet

Alle pogingen om de kerken op te leuken helpen niet volgens de schrijver. Wat wel zou kunnen helpen is dat de oude leerstelling van de verkiezing weer in ere wordt hersteld:

Het is een hernieuwd ontzag voor het spreken van God, voor het onomkeerbare en definitieve van Gods ja. Het is een geloofstaal die ons ook opnieuw verbindt met israel, dat leeft van eenzelfde verkiezing. In deze theologie komt een nieuw ontzag mee voor de soevereiniteit Gods. Hij braucht uns nicht (Ester Maria Magnis). Hij is niets aan ons verplicht, zelfs geen antwoorden. Maar als Hij voorbij gaat trekt Hij velen om mee te gaan.

Volgens mij wil de schrijver terug naar de goede oude tijd waarin alles duidelijk was. Wij waren kleine nietige mensen en God was die grote onbegrijpelijke God die wist wat goed was. Volgens mij zijn we dan weer terug bij af.

Hoe zou dit jou moeten helpen?

Op Twitter zie ik verschillende mensen instemmend knikken bij dit artikel. Maar volgens mij gaat dit de kerk helemaal niet helpen. En zeker jou niet als jongere die op zoek is naar een leven met God.
Jos Douma twittert wat mij betreft terecht: zonder Jezus wordt het inderdaad vermoeiend en vervelend in de kerk.(hij heeft hier ondertussen ook een blog geschreven) En dat is ook wel wat ik voel. Ik ben juist zo blij dat Jezus de kerk in is gekomen. Jij bent nu al oké is juist een vreselijk diepe theologie van mensen die begrijpen dat Jezus mensen tot de Vader brengt. Dat God een diep verlangen heeft om jou bij zich te hebben.

Verveling komt juist doordat je niet snapt dat je ok bent

Volgens mij komt de verveling en vermoeidheid bij kerkmensen en predikanten juist omdat ze niet willen geloven dat het spannende leven van een christen pas begint als je helemaal gelooft dat je oké bent, dat je een kind van God bent. Tot je weet dat God echt je redder is en tot je beseft dat je nu al leeft in Gods koninkrijk is de kerk vermoeiend en saai. Ik lees in de brief van Jacobus allemaal spanningsvelden als je eenmaal doorhebt dat je leeft in het krachtenveld van de geestelijke machten. Hoe zo saai en vermoeiend? 

Kan jij je er iets bij voorstellen?

Bewaren

Het geloof is weg bij kerkgangers.

kerkgangers-geloven-niet-meer jongeren in de kerk het geloof is weg bij kerkgangers

Wat moet jij hier nu mee als jongere? Het geloof onder kerkgangers verdwijnt. De kop van een artikel in het Nederlands Dagblad dat ik vanaf gisteren nu al een aantal keer voorbij heb zien komen. Dus net even het artikel gelezen dat geschreven is door Paul Visser.  De twijfel van veel kerkleden zit maar net onder het oppervlak.

(Pas op, ik draaf wat door in dit blog. Maar ik laat het staan want het is echt).

Hier heb je toch helemaal niets aan als je jong bent en je twijfelt. Als zelfs (bekende) dominees in de krant gaan zetten dat er nog maar weinig geloof is in de kerken dan heeft het toch helemaal geen nut meer allemaal? (meer…)

Over water lopen

Christenen slaan soms de raarste taal uit. De uitdrukking ‘op het water lopen’ is ook zo’n staaltje kerktaal. Toen ik werkte en kerkte tussen de evangelischen hoorde ik de uitdrukking vaak. Vaak klonk hij zo: “ja om op het water te lopen moet je wel uit je bootje stappen”. De uitdrukking ‘uitstappen in geloof’ of ‘in geloof stappen zetten’ komen hier ook vandaan. Ik vind er iets van en ik raad je aan om eens wat vaker in een bootje te stappen. (meer…)

Was ons hart niet brandende in ons?

Ooit schreef ik een stukje over de Emmaüsgangers. Helaas staat het stukje niet meer op mijn schijf waar ik de andere eigenwijze jeugdige columns heb opgeslagen. Jammer is dat. Gisteren moest ik denken aan die column omdat de preek precies ging over dat stuk waar ik toen ook over schreef: Was ons hart niet brandende in ons?

Het verhaal staat in Lucas 24 :

En zij zeiden tot elkander: Was ons hart niet brandende in ons, terwijl Hij onderweg tot ons sprak en ons de Schriften opende?

En ik schreef over dat brandende gevoel dat ik wel herkende. Vaak ook achteraf, net als de Emmaüsgangers. En ondertussen zijn de gedachten hierover wel verder ontwikkeld. Ik ben benieuwd wat jouw ervaringen er mee zijn.

God is bij jou aan het zijn

We zeggen vaak dat je God moet zoeken in de stilte. En inderdaad is dat de manier waarop Jezus zijn Vader ook vaak zocht. Hij ging alleen de bergen of de woestijn in en sprak met zijn Vader en luisterde naar zijn stem. Vroeger zocht ik vaak de weg van God en ik dacht dat dat hetzelfde was als het luisteren naar God’s stem. Maar misschien is dat wel helemaal niet hetzelfde. God heet ‘Ik Ben” dus bij hem gaat het helemaal niet om iets ‘doen’ of iets ‘vinden’. Het gaat om Zijn.

Als je met God wilt leven dan IS God bij jou aan het ZIJN. Hij is actief aanwezig in je leven omdat Hij een levende God is. Paulus noemt het zo: Niet meer mijn IK, maar Christus leeft in mij. Hij wil jouw hart veranderen zodat je een volwaardig burger van Zijn koninkrijk kan worden. En dat begint volgens mij hier op aarde al: Hier mogen we doen wat God ons te doen geeft> maar daarvoor moeten we eerst ZIJN wie we door de Heilige Geest mogen ZIJN.

Gisteren tijdens de startzondag liepen we een Emmaüswandeling. Dat is een manier van bidden en samen zijn waarin je je open stelt voor Gods aanwezigheid. Stil zijn en luisteren en antwoord geven. Hier zie je overigens hoe zo’n wandeling er op de heide uitziet.

Ken jij dat brandende gevoel?

En daar komen we bij dat brandende gevoel. Misschien herken jij het wel als een tinteling, een idee dat ineens binnenkomt. Of wellicht schuif jij het weg onder intuïtie. Ik geloof er heilig in dat dat brandende gevoel de stem van God is. Ook als je er niet dagelijks om vraagt kan God zo’n gevoel in je leggen. En dan na afloop zeg je net als de Emmaüsgangers: Was mijn hart niet brandende in mij?

Maar ik geloof ook dat dat brandende gevoel steeds vaker voorkomt als je iedere dag heel bewust zou vragen:”Heer God, zet mij in het midden van uw wil! Laat ook vandaag stromen van levend water uit mijn binnenste stromen“.

Tijdens gesprekken met jongeren is het vaak gebeurd dat ik een soort kriebel kreeg. Een soort zenuwachtig gevoel in mijn buik. En als ik dan ging zeggen wat ik dacht dat ik zeggen moest kwam er vaak een ‘doorbraak’ in het gesprek. Ineens ging het over het onderwerp waar het over moest gaan. En ik vond dit bijzonder en dacht dat het mijn intuitie was. Maar ik leerde in gesprekken met anderen dat dit waarschijnlijk de stem van God is die past bij mijn werkzaamheden.

Ken jij dat brandende gevoel? Vertel eens?

Heb jij de manier waarop God door jou heen werkt al ontdekt?

You are my parkingplace

Een groep jongeren doet belijdenis in de achtertuin van een gemeentelid. Ze voelden er weinig voor om belijdenis te doen voorin een kerk die afgeladen vol zou zitten met mensen die ze eigenlijk niet goed kennen. Als jongerengroep kwamen ze regelmatig bij elkaar en ging het gesprek over het geloof en over het leven met God. En zo ontstond de behoefte om belijdenis te doen voor een kleine groep mensen met wie ze wél hun leven delen. (meer…)

%d bloggers liken dit: