Home » #bloghop

Category Archives: #bloghop

Schaamrood tijdens de kerkproeverij

Wie zou jij meenemen naar de kerk? Zo’n 25 jaar geleden was het ook hip om andere mensen mee te vragen naar de kerk. We vroegen asielzoekers mee die bij ons in de straat woonden. En ik heb mij nog nooit zo geschaamd voor de kerk als die zondagmiddag. Ik neem niemand mee naar de kerk. Ik zeg wel vaker: ik ben gelovig maar van de kerk hou ik eigenlijk niet zo.

Kerkproeverij

Morgen is het de dag van de kerkproeverij. Onze gemeente doet ‘gelukkig’ niet mee, tenzij ik iets gemist heb. En eigenlijk is het ook onzin natuurlijk die hele kerkproeverij. Je zou iedere zondag iemand mee moeten vragen naar de kerk. Waarom zou je niet willen delen met iets waar jij gelukkig van wordt?

Het idee van de kerkproeverij is dat kerkmensen iemand uit hun directe omgeving uitnodigen om eens mee te gaan naar de kerk. En dat doen we dan met z’n allen op 9 en 10 september. Deze landelijke actie is afgetrapt met het aansnijden van een reusachtige taart door de winnaar van Heel Holland Bakt 2016. Op zich niets mis mee, behalve dan dat het mij een soort plaatsvervangende schaamte oplevert. Ik schaam mij op zondag als er zoveel mensen elkaar voorbij rijden naar hun eigen kerk. Gelukkig groeten we elkaar op onze fietsroute nog wel.

Ik zie theologen met afstandelijke kostuums contact maken met mensen op de markt. Voor mij is dat een stijlfout en ik schaam mij ervoor. En ik wil het gewoon niet vanwege dat schaamrood.

Schaamrood

Kijk, Matthijs den Dekker heeft tenminste een inhoudelijk goed probleem met het open kerk zijn. Hij schrijft er een mooi blog over vind ik. Ik heb gewoon een heel platvloers probleem met open kerk zijn en de hele kerkproeverij. Want zodra ik weet dat er mensen in mijn kerk zitten die het niet gewend zijn om naar de kerk te gaan dan krijg ik het schaamrood op mijn kaken. Echt waar. En om even aan te haken aan het blog van Matthijs: ik heb mijzelf wel aanvaard maar de gang van zaken in de kerk niet.

En dat heb ik ook als ik dan bedenk dat die mensen heel kwetsbaar en nieuwsgierig een kerk binnen stappen van één van die stropdassen op de foto. Dat zijn kerken die ongetwijfeld formeler en liturgischer te werk gaan dan we in mijn kerk gewend zijn. Ik krijg plaatsvervangende schaamte en ik voel mij plaatsvervangend ongemakkelijk. En ik word er bijna plaatsvervangend ongelovig van.

Toneelstuk

Want als ik door de ogen van de gasten kijk dan is het zo’n toneelstuk die hele kerkdienst. Ik ben er zelf aan gewend en doe braaf mee met de show die we samen opvoeren. De zegen, het votum, zitten, staan, heel lang bidden, zingen, zingen, zingen uit verschillende bundels. En als er dan zo’n gast is dan denk ik; wat is dit! Waarom doen we dit! Waarom gaan we staan terwijl niemand ons daarvoor uitnodigt? Waarom gaan we zitten?

Waarom geeft de ouderling de dominee een hand? Wat is dat votum precies en die zegen?

Ik weet de antwoorden wel. Het komt allemaal uit het verleden. Ze hebben ooit bedacht dat dit in een kerkdienst past. Om het extra zwaar te maken waarschijnlijk, of om bepaalde mensen met een rol in de kerkdienst extra belangrijk te maken. Ik weet, er zijn ook mensen die denken dat het echt zo hoort. Omdat het zo hoort.

En ze zochten elkaar op

En dan denk ik aan de eerste christelijke gemeenten die spontaan ontstonden doordat christenen elkaar vonden. Ze steunden elkaar en loofden God. En ik geloof zeker dat er gemeenten zijn die zo te werk gaan hoor. Waar de spontaniteit echt spontaniteit is en geloof echt geloof.

Als er dan gasten zijn ga ik nadenken over waarom ik zelf eigenlijk naar de kerk ga. Geloof ik zelf enthousiast en levendig genoeg om het aan een ander over te brengen? En stel dat ik dat doe, past mijn verhaal dan eigenlijk wel bij mijn kerk? En waarom geef ik mij zo lijdzaam over aan de gang van zaken in de kerk waar ik mij eigenlijk niet lekker bij voel?

Ik gun mensen die twijfelen bijvoorbeeld een kerk die naar hen omziet. Een plek waar ze zich veilig voelen. Maar dan schaam ik mij voor de kerk. Die plek is er vaak gewoon niet. Ook in mijn ‘beste kerk tot nu toe’ wordt er gekibbeld om de plekjes, om de muziek, om de liederen, de diepte van de preek. En is de Geest van God in de zin van ‘vrede, gerechtigheid en vreugde’ soms flink afwezig.

Wat dan?

Wat dan? Niets natuurlijk. Ik geloof dat het goed is dat christenen elkaar opzoeken, want zo krijgt Gods Geest de ruimte om zijn werk te doen. Het is goed denk ik om elkaar te steunen en iets te betekenen voor elkaar. De kerk is niet volmaakt. Maar de kerk is zo volmaakt als de som van de volmaaktheid van de kerkmensen. Dus als ik mij schaam voor mijn kerk dan ligt dat niet alleen aan de anderen maar ook aan mijzelf. En dus blijf ik bij de kerk, want ook heel veel anderen doen hun best om een fijne kerk te zijn. En veel van die anderen kom ik tegen, herken ik en ontmoet ik in dezelfde wens. En daarom blijf ik in die kerk.

Een ander antwoord op ‘wat dan’ is: zo normaal mogelijk. Laten we zo normaal mogelijk doen: fijn dat u er bent, laten we God prijzen, wie wil er wat vertellen wat hij heeft meegemaakt met God deze week, wow laten we zingen, laten we danken! En ga heen en deel uit! Maar eerst gaan we nog wat chillen met elkaar.

Daar kom ik mijn bed voor uit op zondag, en ik denk heel veel jonge mensen ook. Want zij zijn namelijk degene die de muziek gaan maken, die mee bidden en zingen, die verhalen krijgen te horen die antwoorden kunnen zijn op hun vragen. Want God is erbij, dus de Geest geeft wat nodig is.

Wil je dan mee naar mijn kerk?

 

bloghop christelijke webloggersDit blog is geschreven voor de #bloghop 2017 september van de christelijke webloggers. Martine van Martine Vertelt (en nog een mooi kookblog) heeft het thema uitgekozen omdat zij de winnaar was van de vorige #bloghop. De andere inzendingen kan je via haar blog lezen.

 

 

Advertenties

Hier sta ik dan! Ik kon niet anders

Het thema van de nieuwe #bloghop is ‘Here I Am, the road so far’. Toen ik dit thema las moest direct denken aan één van de uitspraken die Luther naar alle waarschijnlijkheid nooit heeft uitgesproken: “Hier sta ik, ik kan niet anders”.

Ik kan mij nog goed herinneren dat we die uitspraak leerden op de basisschool. Zo stoer vond ik het. Dat je gewoon het lef hebt om volledig achter je overtuiging te staan en deze vol te houden als je voor het gerecht staat. Dat je een hamer pakt en op de deur van de kerk gaat timmeren. Vet stoer, wij mochten nog niet eens op een stoel staan in de kerk.

Jaloers was ik op Luther omdat hij zo daadkrachtig kon zijn. Ik vond het heerlijk. Nu weet ik dat het een actie was die past in mijn gevoeligheid voor onrecht en oneerlijkheid. Maar ja, waarschijnlijk heeft Luther deze zin helemaal nooit uitgesproken las ik. Hopelijk heeft hij het wel gedacht.

Er is wel meer wat niet klopt terwijl we het wel altijd geleerd hebben.

En dat is precies het punt waar ik nu sta. Ik word bijna 40 en nu weet ik dit pas. Dat heel veel wat we geleerd hebben niet klopt. Hoe vind je dat?

  • grote mensen zijn niet te vertrouwen
  • het was waarschijnlijk niet Luther die er voor zorgde dat mensen de bijbel konden lezen
  • een geloof als een mosterdzaadje betekent niet dat je geloof nooit te klein is. Maar dat je geduld nodig hebt.
  • op zondag mag je niet werken is onzin, Jezus zegt zelfs dat God de vader nooit stopt met werken
  • de evolutieleer is zelfs door Darwin zelf als niet bewezen verklaard
  • enz

Tegenwoordig neem ik alles met een korreltje zout. En ga ik er van uit dat iedereen maar een klein stukje van de werkelijkheid weet. En dat de meesten een ander zomaar napraten, ook als het onzin is. Zeker als het binnen de kerk is.

Here I Am, Hier sta ik dan, ik kon niet anders. Ik geloof dat God mijn leven leidt. Dat merk ik aan kleine dingen. En op de een of andere manier moet ik heel veel leren in die weg blijkbaar. Daar waar een ander gewoon van a naar b lijkt te gaan moet ik wat hobbels en bobbels nemen.

En zo liep het. En dus ben ik hier. So far so good.

bloghop christelijke webloggers Dit blog schreef ik voor de #bloghop van de christelijke webloggers. Het thema werd aangereikt door Marijke. Op haar blog zie je haar invulling en de andere inzendingen.

De schat in het lijden ontdekken, daar moet je voor stil staan

Is er een schat in het lijden? Wow wat een vraag stelt Lineke ons door die vraag als thema te nemen voor de #bloghop van deze maand. Is er een schat in het lijden? Wat zou jouw eerste antwoord zijn? Welk antwoord je ook geeft, je loopt met het antwoord het gevaar een ander pijn te doen. Omdat lijden zo persoonlijk is. En omdat lijden de mens kapot kan maken waardoor je bitterder bent en reageert dan je van nature zou doen.

Maar goed dat risico loop je als blogger eigenlijk altijd. Ik denk dat de schat in het lijden gehoorzaamheid is en ‘de eerste zal de laatste zijn’. (meer…)

Wat is het tegenovergestelde van kwetsbaar?

Wat is het tegenovergestelde van breekbaar? Dat is gemakkelijk misschien. Onbreekbaar natuurlijk! Is kwetsbaar hetzelfde als breekbaar? Maar wat is het tegenovergestelde van kwetsbaar?

Deze twee maanden heb ik veel over deze twee woorden nagedacht. Deels omdat dit het thema is van de #bloghop van deze maand maar ook omdat het gewoon een thema is dat ik deze weken veel tegenkom. Bij mijzelf maar ook bij anderen.  Bij cliënten die moeten leren zich kwetsbaar op te stellen in plaats van hun gelijk te willen halen bij hun geliefden bijvoorbeeld. Maar ook cliënten die zich kwetsbaar moeten op stellen door op hun strepen te gaan staan. (meer…)

Een lichtend vuur dat nooit meer dooft

Vorige week was het eeuwigheidszondag. De laatste zondag in het jaar waarop in veel kerken de overledenen worden herdacht. Zo ook in onze kerk. Ik schreef vorig jaar ook een blog over eeuwigheidszondag en toen keek ik vanaf de zijlijn. Maar nu zat ik er midden in. Doordat ik samen met twee anderen de dienst begeleidde met muziek.

(meer…)

Jongeren in de kerk: Wachten tot de preek voorbij is

Ben jij zo’n jongere die zondags zit te wachten tot de preek voorbij is? Of misschien val je zelfs in slaap?
Ik herinner mij een dienst waarin de dominee een aantal jongeren in de kerk letterlijk wakker schudde toen hij hun naam riep vanaf de preekstoel. Zelf zag ik de onrust bij de dominee toenemen en ineens sprak hij die jongens in de zijvleugel van de kerk aan. Gênant! vond ik het. Terwijl de oudere mensen die achter mij zaten het volkomen terecht vonden en er tijdens de collecte nog even heerlijk over doorspraken. Een blog over wachten in de kerk, wachten tot het leuk wordt. En wat tips om je wakker te schudden.

(meer…)

Over water lopen

Christenen slaan soms de raarste taal uit. De uitdrukking ‘op het water lopen’ is ook zo’n staaltje kerktaal. Toen ik werkte en kerkte tussen de evangelischen hoorde ik de uitdrukking vaak. Vaak klonk hij zo: “ja om op het water te lopen moet je wel uit je bootje stappen”. De uitdrukking ‘uitstappen in geloof’ of ‘in geloof stappen zetten’ komen hier ook vandaan. Ik vind er iets van en ik raad je aan om eens wat vaker in een bootje te stappen. (meer…)

Word jij ook gek van het moeten?

Word jij ook wel eens gek van al het moeten? Veel jongeren worden in die zin gek van zichzelf en zijn al het moeten gewoon zat. De meetlat die ze zichzelf opleggen zijn ze beu en de eisen van de omgeving, daar zijn ze helemaal klaar mee. En in de Bijbel lees ik in Fillipenzen 4:14: doe alles zonder mopperen.  En: wees dankbaar.

Ik schreef hier eerder een blog over met de titel “jongeren moe van het moeten” naar aanleiding van een verschenen artikel over de verschillende generaties en mijn eigen dertigersdilemma. En gaandeweg ontdek ik steeds nieuwe dingen. Eén van die dingen is dat ont-moeten heel belangrijk is.

(meer…)

%d bloggers liken dit: