Home » Articles posted by Chiel Voerman

Author Archives: Chiel Voerman

Schaamrood tijdens de kerkproeverij

Wie zou jij meenemen naar de kerk? Zo’n 25 jaar geleden was het ook hip om andere mensen mee te vragen naar de kerk. We vroegen asielzoekers mee die bij ons in de straat woonden. En ik heb mij nog nooit zo geschaamd voor de kerk als die zondagmiddag. Ik neem niemand mee naar de kerk. Ik zeg wel vaker: ik ben gelovig maar van de kerk hou ik eigenlijk niet zo.

Kerkproeverij

Morgen is het de dag van de kerkproeverij. Onze gemeente doet ‘gelukkig’ niet mee, tenzij ik iets gemist heb. En eigenlijk is het ook onzin natuurlijk die hele kerkproeverij. Je zou iedere zondag iemand mee moeten vragen naar de kerk. Waarom zou je niet willen delen met iets waar jij gelukkig van wordt?

Het idee van de kerkproeverij is dat kerkmensen iemand uit hun directe omgeving uitnodigen om eens mee te gaan naar de kerk. En dat doen we dan met z’n allen op 9 en 10 september. Deze landelijke actie is afgetrapt met het aansnijden van een reusachtige taart door de winnaar van Heel Holland Bakt 2016. Op zich niets mis mee, behalve dan dat het mij een soort plaatsvervangende schaamte oplevert. Ik schaam mij op zondag als er zoveel mensen elkaar voorbij rijden naar hun eigen kerk. Gelukkig groeten we elkaar op onze fietsroute nog wel.

Ik zie theologen met afstandelijke kostuums contact maken met mensen op de markt. Voor mij is dat een stijlfout en ik schaam mij ervoor. En ik wil het gewoon niet vanwege dat schaamrood.

Schaamrood

Kijk, Matthijs den Dekker heeft tenminste een inhoudelijk goed probleem met het open kerk zijn. Hij schrijft er een mooi blog over vind ik. Ik heb gewoon een heel platvloers probleem met open kerk zijn en de hele kerkproeverij. Want zodra ik weet dat er mensen in mijn kerk zitten die het niet gewend zijn om naar de kerk te gaan dan krijg ik het schaamrood op mijn kaken. Echt waar. En om even aan te haken aan het blog van Matthijs: ik heb mijzelf wel aanvaard maar de gang van zaken in de kerk niet.

En dat heb ik ook als ik dan bedenk dat die mensen heel kwetsbaar en nieuwsgierig een kerk binnen stappen van één van die stropdassen op de foto. Dat zijn kerken die ongetwijfeld formeler en liturgischer te werk gaan dan we in mijn kerk gewend zijn. Ik krijg plaatsvervangende schaamte en ik voel mij plaatsvervangend ongemakkelijk. En ik word er bijna plaatsvervangend ongelovig van.

Toneelstuk

Want als ik door de ogen van de gasten kijk dan is het zo’n toneelstuk die hele kerkdienst. Ik ben er zelf aan gewend en doe braaf mee met de show die we samen opvoeren. De zegen, het votum, zitten, staan, heel lang bidden, zingen, zingen, zingen uit verschillende bundels. En als er dan zo’n gast is dan denk ik; wat is dit! Waarom doen we dit! Waarom gaan we staan terwijl niemand ons daarvoor uitnodigt? Waarom gaan we zitten?

Waarom geeft de ouderling de dominee een hand? Wat is dat votum precies en die zegen?

Ik weet de antwoorden wel. Het komt allemaal uit het verleden. Ze hebben ooit bedacht dat dit in een kerkdienst past. Om het extra zwaar te maken waarschijnlijk, of om bepaalde mensen met een rol in de kerkdienst extra belangrijk te maken. Ik weet, er zijn ook mensen die denken dat het echt zo hoort. Omdat het zo hoort.

En ze zochten elkaar op

En dan denk ik aan de eerste christelijke gemeenten die spontaan ontstonden doordat christenen elkaar vonden. Ze steunden elkaar en loofden God. En ik geloof zeker dat er gemeenten zijn die zo te werk gaan hoor. Waar de spontaniteit echt spontaniteit is en geloof echt geloof.

Als er dan gasten zijn ga ik nadenken over waarom ik zelf eigenlijk naar de kerk ga. Geloof ik zelf enthousiast en levendig genoeg om het aan een ander over te brengen? En stel dat ik dat doe, past mijn verhaal dan eigenlijk wel bij mijn kerk? En waarom geef ik mij zo lijdzaam over aan de gang van zaken in de kerk waar ik mij eigenlijk niet lekker bij voel?

Ik gun mensen die twijfelen bijvoorbeeld een kerk die naar hen omziet. Een plek waar ze zich veilig voelen. Maar dan schaam ik mij voor de kerk. Die plek is er vaak gewoon niet. Ook in mijn ‘beste kerk tot nu toe’ wordt er gekibbeld om de plekjes, om de muziek, om de liederen, de diepte van de preek. En is de Geest van God in de zin van ‘vrede, gerechtigheid en vreugde’ soms flink afwezig.

Wat dan?

Wat dan? Niets natuurlijk. Ik geloof dat het goed is dat christenen elkaar opzoeken, want zo krijgt Gods Geest de ruimte om zijn werk te doen. Het is goed denk ik om elkaar te steunen en iets te betekenen voor elkaar. De kerk is niet volmaakt. Maar de kerk is zo volmaakt als de som van de volmaaktheid van de kerkmensen. Dus als ik mij schaam voor mijn kerk dan ligt dat niet alleen aan de anderen maar ook aan mijzelf. En dus blijf ik bij de kerk, want ook heel veel anderen doen hun best om een fijne kerk te zijn. En veel van die anderen kom ik tegen, herken ik en ontmoet ik in dezelfde wens. En daarom blijf ik in die kerk.

Een ander antwoord op ‘wat dan’ is: zo normaal mogelijk. Laten we zo normaal mogelijk doen: fijn dat u er bent, laten we God prijzen, wie wil er wat vertellen wat hij heeft meegemaakt met God deze week, wow laten we zingen, laten we danken! En ga heen en deel uit! Maar eerst gaan we nog wat chillen met elkaar.

Daar kom ik mijn bed voor uit op zondag, en ik denk heel veel jonge mensen ook. Want zij zijn namelijk degene die de muziek gaan maken, die mee bidden en zingen, die verhalen krijgen te horen die antwoorden kunnen zijn op hun vragen. Want God is erbij, dus de Geest geeft wat nodig is.

Wil je dan mee naar mijn kerk?

 

bloghop christelijke webloggersDit blog is geschreven voor de #bloghop 2017 september van de christelijke webloggers. Martine van Martine Vertelt (en nog een mooi kookblog) heeft het thema uitgekozen omdat zij de winnaar was van de vorige #bloghop. De andere inzendingen kan je via haar blog lezen.

 

 

Advertenties

Hier sta ik dan! Ik kon niet anders

Het thema van de nieuwe #bloghop is ‘Here I Am, the road so far’. Toen ik dit thema las moest direct denken aan één van de uitspraken die Luther naar alle waarschijnlijkheid nooit heeft uitgesproken: “Hier sta ik, ik kan niet anders”.

Ik kan mij nog goed herinneren dat we die uitspraak leerden op de basisschool. Zo stoer vond ik het. Dat je gewoon het lef hebt om volledig achter je overtuiging te staan en deze vol te houden als je voor het gerecht staat. Dat je een hamer pakt en op de deur van de kerk gaat timmeren. Vet stoer, wij mochten nog niet eens op een stoel staan in de kerk.

Jaloers was ik op Luther omdat hij zo daadkrachtig kon zijn. Ik vond het heerlijk. Nu weet ik dat het een actie was die past in mijn gevoeligheid voor onrecht en oneerlijkheid. Maar ja, waarschijnlijk heeft Luther deze zin helemaal nooit uitgesproken las ik. Hopelijk heeft hij het wel gedacht.

Er is wel meer wat niet klopt terwijl we het wel altijd geleerd hebben.

En dat is precies het punt waar ik nu sta. Ik word bijna 40 en nu weet ik dit pas. Dat heel veel wat we geleerd hebben niet klopt. Hoe vind je dat?

  • grote mensen zijn niet te vertrouwen
  • het was waarschijnlijk niet Luther die er voor zorgde dat mensen de bijbel konden lezen
  • een geloof als een mosterdzaadje betekent niet dat je geloof nooit te klein is. Maar dat je geduld nodig hebt.
  • op zondag mag je niet werken is onzin, Jezus zegt zelfs dat God de vader nooit stopt met werken
  • de evolutieleer is zelfs door Darwin zelf als niet bewezen verklaard
  • enz

Tegenwoordig neem ik alles met een korreltje zout. En ga ik er van uit dat iedereen maar een klein stukje van de werkelijkheid weet. En dat de meesten een ander zomaar napraten, ook als het onzin is. Zeker als het binnen de kerk is.

Here I Am, Hier sta ik dan, ik kon niet anders. Ik geloof dat God mijn leven leidt. Dat merk ik aan kleine dingen. En op de een of andere manier moet ik heel veel leren in die weg blijkbaar. Daar waar een ander gewoon van a naar b lijkt te gaan moet ik wat hobbels en bobbels nemen.

En zo liep het. En dus ben ik hier. So far so good.

bloghop christelijke webloggers Dit blog schreef ik voor de #bloghop van de christelijke webloggers. Het thema werd aangereikt door Marijke. Op haar blog zie je haar invulling en de andere inzendingen.

Jongeren missen niets als ze niet naar de kerk gaan

En hier is weer een blog over jongeren in de kerk. Er broeide al iets in mij maar toen ik zaterdag 27 mei het stuk van Maarten Vogelaar las in het Nederlands Dagblad en daarop een preek hoorde over de Heilige Geest in het leven van christenen toen kwam het nadenken pas echt goed los. Ook de kleine gesprekjes die ik mag voeren met jongeren via de Christelijke Jonge Mannen gaven input voor dit blog.

Een poos geleden had ik een indringend gesprek met iemand die zich niet meer altijd aangesproken voelt in de kerk waarin wij beiden zitten. (meer…)

Is eenheid kostbaar?

Deze 5 mei viel het mij zo op dat onze vrijheid wel het kostbaarste lijkt wat we hebben op dit moment. Misschien is het de angst voor de toekomst en alle vreselijke dingen die gebeuren die ons laat vastklampen aan die vrijheid? Verschillende bedrijven en scholen schermen met de vrijheid deze tijd. Roc Menso Alting bijvoorbeeld heeft met een groot bord de vrijheid gevierd. Het bord hangt alleen wel aan een soort traliehek dus de boodschap gaat ietwat verloren.

(meer…)

Dan vind ik leven bij u.

Vanavond tijdens onze praiseavond gaan we allemaal prachtige liederen zingen. Het gaat een beetje een soort ‘after-eastern’ praiseavond worden. De toon juicht weer en de rest van de liederen is ook erg mooi. (meer…)

De schat in het lijden ontdekken, daar moet je voor stil staan

Is er een schat in het lijden? Wow wat een vraag stelt Lineke ons door die vraag als thema te nemen voor de #bloghop van deze maand. Is er een schat in het lijden? Wat zou jouw eerste antwoord zijn? Welk antwoord je ook geeft, je loopt met het antwoord het gevaar een ander pijn te doen. Omdat lijden zo persoonlijk is. En omdat lijden de mens kapot kan maken waardoor je bitterder bent en reageert dan je van nature zou doen.

Maar goed dat risico loop je als blogger eigenlijk altijd. Ik denk dat de schat in het lijden gehoorzaamheid is en ‘de eerste zal de laatste zijn’. (meer…)

Weet jij al waarop je gaat stemmen?

De verkiezingen vind ik belangrijk. Zeker dit jaar! Ik hoop dat heel veel jonge mensen gaan stemmen aanstaande woensdag. Daarom deel ik heel graag deze tekst die vandaag in mijn mailbox kwam. Jij weet toch zeker ook al waar je op stemmen gaat? Veel mensen nog niet lijkt het, maar ik denk dat de uitroep ‘ik weet het nog niet’ een beetje dezelfde is als dat iedereen roept: ‘druk druk druk’. Onzin dus. maar moet je nog over de streep geholpen, onderin deze tekst staan wat uitdagende links.

Beste lezer

Ik weet niet of jij je keuze al hebt gemaakt voor de verkiezingen van 15 maart, maar ik wel. Ik stem op 15 maart met volle overtuiging op de ChristenUnie. Waarom? Daar heb ik vijf redenen voor:

1.    De ChristenUnie staat voor een hoopvolle toekomst voor onze (klein)kinderen, door te investeren in gezinnen, onderwijs en zorg. In de stad én in de regio.

2.    De ChristenUnie maakt zich sterk voor een samenleving waarin ieder leven meetelt. Vanaf het allereerste begin tot allerlaatste eind. Daarom investeert de ChristenUnie in zorg voor het ongeboren leven, voor ouderen, voor gehandicapten, chronisch zieken of mensen met Downsyndroom.

3.    De ChristenUnie gaat voor een samenleving waarin mensen de vrijheid hebben om vanuit hun geloof te leven. Zodat mensen zich vanuit hun diepste overtuigingen kunnen inzetten voor hun werk, buurt of school. Dus staat de ChristenUnie pal voor het bijzonder onderwijs.

4.    De ChristenUnie wil een gezonde schepping. De overheid moet samen met ondernemers en burgers werken aan een duurzame toekomst voor onze kinderen. Zo wil de ChristenUnie in één generatie naar een schone energievoorziening.

5.    De ChristenUnie wil dat mensen waardig ouder kunnen worden en is dus tegen de plannen voor ‘voltooid leven’. De ChristenUnie gelooft in de kracht van goede zorg en aandacht voor ouderen. Juist in een samenleving die ouderdom helaas steeds minder waardeert.

De ChristenUnie is een partij ván christenen, vóór iedereen. Een stem op de ChristenUnie is een stem voor een hoopvol realistisch en voluit christelijk geluid. 

Meer weten?

Klik hier voor de resultaten die de ChristenUnie de afgelopen jaren boekte

Lees hier hoe het verkiezingsprogramma door andere organisaties wordt beoordeeld

Schrijver Reinier Sonneveld beantwoordt de meeste gestelde vragen:

1.    Waarin verschilt de ChristenUnie nu van de SGP en het CDA?

2.    Gaat de ChristenUnie niet in tegen de scheiding van kerk en staat?

3.    De Bijbel is toch geen politiek handboek?

4.    Is de ChristenUnie niet te klein om een verschil te maken?

5.    Kan ik niet beter strategisch gaan stemmen?

 

Je ideaal communiceren met jongeren in de kerk

Hoe houden we de kerk leuk voor jongeren? Hoe houden we het contact met jongeren? Hoe krijgen we jongeren gemotiveerd? Hoe bereiken we jongeren? Het zijn van die vragen die ook dit jaar weer helemaal hot zijn. En pas zag ik een blog die helemaal in mijn straatje past. Want er staat: je moet je ideaal communiceren met jongeren. (meer…)

%d bloggers liken dit: